මෝටර් රථයට බඩු පටවා ගැනීමට මත්තෙන් මම අවසන් වරට මහල් නිවාස සංකීර්ණයේ මට වෙන්ව තිබු නිවෙසට අයත් ඉන්වෙන්ටරිය අතට ගතිමි. දොරට පසෙකින් තබා තිබූ සූටකේ කිහිපයත්, ලියුම් කවරයක බහා මුළුතැන්ගෙයි මේසය මත තබා සිබු යතුරත්, අවසාන මොහොතේ මා අසුරාගත් භාණ්ඩ කිහිපයකින් අඬක් පිරුණු පෙට්ටියකුත් මෝටර් රථයට පටවා ගැනීමට නියමිතව තිබිණි. මුළුතැන්ගෙයි සිට බැලූ විට නිවහනේ සියලු අහුමුලු මට දැක ගත හැකිය. නිවහනේ සෑම තැනක්ම හිස්ව ඇති බව මා දුටුවත් යම් කිසිවක් අමතක වූ බවට හැඟීමක් මා මනසේ දැවටිණි. මා ගමනට සියල්ල සූදානම් කරගත්තේ කලබලයෙනි. පාසලේ අවසන් සති කිහිපය ගෙවා දමමින්, ඩැනියෙල්ගේ දුරකතන ඇමතුම් වලට සවන් දෙමින්, ගිම්හාන කාලයට පමණක් නිවහන බදු දීමට කෙනෙකු සොයමින් කාලය ගෙවා දැමූ මට, මා සැබැවින්ම මෙය සිදු කරන්නේද නැද්ද යන වග කල්පනා කිරීමට තරම්වත් කාලයක් ඉතිරිව තිබුණේ නැත. මා සැබැවින්ම යළිත් එහි යන්නේදැයි සිතා බැලීමට කාලයක් ඉතිරිව තිබුණේ නැත. තාත්තා එවූ ලිපිය පිළිබඳ ඩැනියෙල් දැනසිටියේ නැත. ඩැනියෙල් දැන සිටියේ ඔහුට උදව් කිරීමේ අදහසින් මාස දෙකකට පමණක් මා එහි පැමිණෙන බව පමණි. නිවෙස සම්පුර්ණයෙන්ම වාගේ හිස්වී තිබිණි. අගෝස්තු මාසයේ මෙහි නතර වීමට නියමිත වූ, වගකීම් සහගත පෙනුමකින් යුත් උපාධිධාරි සිසුවා පැමිණෙන තුරු බලා සිටිනා නිවස, කිසිදු උණුසුම් හැඟීමකින් තොර පෙට්ටියක් වැනිය. අසුරා ගැනීම අසීරු බැවින් පිඟන් භාණ්ඩ මෙහි තබා යාමට මම තීරණය කළෙමි. ඔහු ඉල්ලීමක් කළ නිසාත්, අමතර ඩොලර් පනහක් ගෙවූ නිසාත් මෙට්ටය මෙහි තබා යාමටද තීරණය කළෙමි. අසුරාගත නොහැකි වූ අනෙක් භාණ්ඩ, නිවසට නුදුරින් වූ ගබඩා කාමරයට යවනු ලැබිණි.