සරු..නැගිටින්න සරු … මට මෙහෙම කරන්න ඔයාට බෑ.

දෙයියන්ගෙ නාමෙන් නැගිටින්න, සරු – සරු…

නිදි යහනේ උඩුබැලි අතට හැරී සිටින සරෝජ් දෙනෙත් පියාගෙනම හඬ තළයි. ඔහුගේ නළල රැලි වී දෙපස තැනින් තැන ඩා බිඳු මතු වී ඇත. දෑත් දෙපා දරදඬු තරගනිමින් ඔහු කෑගසන්නේ උගුරෙනි. කෙතරම් කෑගැසුවද තම හඬ පිටතට නොයන බවක් සරෝජ හට දැනේ. මුව ගොළු වී ඇති සෙයති. හඬද දුර්වලය. මුවින් හඬක් පිට නොවන වග දැනගත් හේ වඩාත් හඬ නගා කෑගසන්නට උත්සාහ කළේය. සුදු පැහැති රෝහල් ඇඳ මත උඩුබැලිව නිදා සිටියේ ඔහු මුළු හදින්ම පෙම් කළ තරුණියයි. ඇගේ ගෙල පාමුල හරහට වූ කැපුම් තුවාලයකි. ඒ දෙනෙත් තදින් පියවී ඇති අතර ගෙල මුල වූ තුවාලයෙන් ගලා ආ රුධිරයෙන් කොට්ටය තෙතබරිත කරවා ඇත. සරෝජ් ඇය වැලඳ ගත්තේ ඇගේ සිරුර තම පුළුල් ළයට තදින් තෙරපා ගනිමිනි. නමුදු ඕදැය් නොහැරියාය.