වෙනදා හැමදාමත් විනාඩි පහෙන් ගෙදරට යන පාර අද කොච්චර දුර ද ? මහ පාර ළඟ ඉඳන් ගෙදරට කොච්චර වේගයෙන් දිව්වත් තව ගේ ළඟට ආවේ නෑ. දැන් නම් මට හොඳට ම හනි කෙළ ගිලගනත් බැරි තරමට ම. ” සයිමන් අයියගේ දුව නේද අර යන්නෙ?” ඩිංගිරි මා මගේ මිදුලට වෙලා කමලා නැන්දයි, සුමනා නැන්දයි කතා වෙනවා මට ඇහෙනවා. හැමදාමත් ගමේ කවුරු මුණට මුලිච්චි වුණත් හිනාවෙලා කතා කරන මං, අද නැවතීමක් නැතිව ම ගෙදරට දුවන්නේ මගේ සතුට අම්මට කියන තෙක් ඉවසිල්ලක් නැති නිසාවෙනි. ” පුතේ ඔයා මේ පාර විභාගේ ලිව්වා නේද?” ” කොහොමද ළමයෝ ප්‍රතිඵල ?” ” මම පාස් නැන්දේ.”