සුන්දරමානගේ අඩි දික් විය. දිගු අඩි හෙමින් හෙමින් පින්න වැටුණු පඳුරු මත තැබූ පය එස වූ විට ඊට සමාන ව තැළී ගිය තණකොළ මත පාද සලකුණු, එක පේළියට දිස් වෙමින් තිබුණි. එය හෙමින් සේ ගිය ඉක්මන් ගමනක් විය. පාද මාරු වුණේ වේගයෙනි. උරහිසකින් රුරා හැලුණු රෙදි පොට ඔහු ගසා දමා යළිත් උර මත රඳවා ගත්තේය. තමන් එළි බැස්සේ කළු කහ එළිය වැටෙන ජාමයේ ය. තවමත් තමන් පසු කරන්නේ පෙරදා රැයේ සිහිනයෙන් කී මග විස්තරය යි. ඔහුට දියකව හමු විය. ඉන් එතෙර වෙද්දී තෙමුණු සරමේ වාටිය වියළී ගොසිනි. තවත් දුරක් යද්දී පොල් ඉරටු පෙනෙන යාමයේ ළා හිරු රැස් රුස්ස ගස් අතරින් ඔහු කරා ගලා ආවේ ය. රූස්ස නැගි ගස් අතරින් ඔහු අහස බැලි ය. හිරු ආලෝකයෙන් අලංකාර වෙමින් සිටී. දුර ඈතින් වැටෙන හිරු එළිය ගසක අතු අතර රැඳුණු පිනි බිඳුවලට දිලිසෙන හැටි කියා දෙමින් තිබුණේය. නැඩ දඬු ලේනෙක් අත්තකින් අත්තකට පැන්නේ පහළින් දිගු අඩි තබමින් යන සුන්දර මානයන්ට බියෙනි. අතු එකින් එක සෙලවී ගියේ ය. අතුවල රැඳුණු පිනි බිඳු මුතු වැස්සක් සේ පහළින් යන සුන්දරමානගේ හිස මතට වැටෙමින් තිබුණි. ඔහු හිස ගසා දැමුවේ ය. දිගු කෙස් වල්ල වටයක් කැරකැවිණි. කැරකුණු කෙස් මත රැඳුණු පිනි ඔහුට පෙරින් විසි වී ගියේ ය. ඔහු එය දුටුවේ පිනි මත පතිත හිරු එළියෙන් දිලිසී යද්දීය.