ලංකාවේ නැගෙනහිර දිග බෑවුමේ මැද හරියේ – එනම්, නැගෙනහිරි පළාතේ බටහිර කෙළවරැ ඌව සීමා සන්නයේ පිහිටි එක්තරා පෙදෙසක් මගේ රාජ්‍යය පිළිබඳ මේ කතාවට පසුබිම් වන්නේ ය. ඈත අතීතයේ දිගාමඩුල්ල නමින් හැඳින්වුණු මේ භූමිය වර්තමානයේ ගල්ඔය’ ජනපද නමින් ප්‍රසිද්ධය. එහෙත් මින් දස වසරකට පමණ පෙර මා යන කාලයේ, එය සියවස් තුන හතරකටත් වැඩි කලක් තිස්සේ වැඩුණු ගන වනයෙකින් වැසී තිබිණි. අලි කොටි වලස් ආදී සියලු වනසත්තු එහි නො මඳ ව ගැවසුණාහ. මිනිස් සතුරා ගෙන් නිතර කරදරයක් නැති අලි රංචු. තමන් ම තනාගත් මහා මං ඔස්සේ ජලාශයන් සහ තලාවන් අතර ඔබ මොබ යමින් එමින් සිත් සේ විසූහ. කොටියා දිය මංකඩවල රැක සිටිමින් ගෝන මුව පැටවකු හෝ සාවකු වඳුරකු හෝ මරා කමින් ද, කලාතුරකින් අසල් ගමෙක හරක් පට්ටියකට කිට්ටු කොට වසු පැටවකු ඩැහැගනිමින් ද කල්ගෙවී ය. වලස් යුගලයෝ වේ තුඹස් මීබෙන උරමින් සැම තැනෙක සැරිසැරුවෝ ඇතැම් විට මිනිසුනට ද පහර දුන්හ. කුළුහරක් රංචු ගැසී බැදි මැද තලාවල වල්කමින් සිට දඩයමේ යන මිනිසුන් දුටු විට දඩි බිඩි හඬින් අංතට්ටු එකට පහමින්, හිස් ඔසොවා මොහොතක් බලා හිඳ, හදිසියේ ඉගිලි පා හඬින් වනය දෝංකාර නංවමින් පලා ගියහ. ගෝන්නු, මුවෝ සහ වල්ඌරෝ ද ගැමියන්ගේ හේන්වලට වැද බෝග හොරා කමින් ඊට දඬුවමට ගැමියන් විසින් මරා කනු ලැබූ හ. තවත් අතෙකින් කොටි රාළහාමිට ගොදුරු වූහ. හාවෝ ඉත්තෑවෝ, මිමින්නෝ, තලගොයි, කබරගොයි, ලේන්නු, මීයෝ ඒ අතර සැරිසැරූ හ. සර්පයෝ සහ පක්ෂීහු ද මැසි මදුරු, කඩි කුහුඹු ආදීහු ද වනයේ සියලු කොටස් අඩුවක් නැතිව පිරැවූහ. ‘ ගල්මය’ යි කියතත් පළාතේ ව්‍යවහාරය අනුව ගලඔය විය යුතු ය. මෑත අතීතයේ පටිපල් ආරු නමින් ද හැඳින් විණි.